The Listeners

"Is there anybody there?" said the Traveller,

Knocking on the moonlit door;

And his horse in the silence champed the grass

Of the forest's ferny floor;

And a bird flew up out of the turret,

Above the Traveller's head:

And he smote upon the door again a second time;

"Is there anybody there?" he said.

But no one descended to the Traveller;

No head from the leaf-fringed sill

Leaned over and looked into his grey eyes,

Where he stood perplexed and still.

But only a host of phantom listeners

That dwelt in the lone house then

Stood listening in the quiet of the moonlight

To that voice from the world of men:

Stood thronging the faint moonbeams on the dark stair,

That goes down to the empty hall,

Hearkening in an air stirred and shaken

By the lonely Traveller's call.

And he felt in his heart their strangeness,

Their stillness answering his cry,

While his horse moved, cropping the dark turf,

'Neath the starred and leafy sky;

For he suddenly smote on the door, even

Louder, and lifted his head:—

"Tell them I came, and no one answered,

That I kept my word," he said.

Never the least stir made the listeners,

Though every word he spake

Fell echoing through the shadowiness of the still house

From the one man left awake:

Ay, they heard his foot upon the stirrup,

And the sound of iron on stone,

And how the silence surged softly backward,

When the plunging hoofs were gone.

مسافر به در کوفت، دربی که ماه

بر آن سایه ای روشن افکنده بود

بگفتا کسی هست آیا در آن؟

کف جنگل از سبزه آکنده بود

فراز سر آن مسافر پرید

یکی مرغ از آن برج و بارو برون

دوباره به در کوفت آن مرد و گفت:

"کسی هست آیا به برج اندرون؟"

از آن سبزه پوش آستان هیچکس

برون سر سوی مرد تنها نکرد

مسافر همانطور آرام و مات

بسویش نظر کس از آنجا نکرد

ولی اندر آن خانه ی دور و پرت

کسانی، که شان از شبح جنس بود

صدایی شنیدند در نور ماه

صدایی که از عالم انس بود

به زیر شعاع ضعیفی ز نور

که تابیده بر پلکانی سیاه

شعاعی که میرفت تا یک اتاق

اتاقی تهی از جماد و گیاه

شبح ها همه جمع گردیده، گوش

به امواج اندر هوا داشتند

همه گوش برنغمه ی آن غریب

غریب به درد آشنا داشتند

مسافر درون خود ادراک کرد

که پاسخ همی آیدش زان سرا

سکوت و غریبی آن روحها

بود پاسخی سرد زآنجا ورا

پس او سخت تر کوفت در را و کرد

به بالا سرش را سوی آستان :

"به آنها بگویید من آمدم! ...

بر ایشان بگویید این داستان!"

" به آنها بگویید من آمدم!

ولی کس در اینجا جوابم نداد

به عهد خودم من وفا کرده ام

گیاهی بُدم من، کس آبم نداد ..."

هنوز اندر آن خیل افسردگان

سکوت و خمودی پدیدار بود

اگرچه سرا پر شد از آن صدا

ز تنها غریبی که بیدار بود

شبح ها، صدای رکاب و سپس

صدای سُم اسب بر سنگها

سکوت قرون باز هم بازگشت

بشد دور آن مرد فرسنگها ...